شمارهٔ ۱ - هیئت کابینه تکیه دولت (طهران)

نشسته بودم دوش از درم درآمد یار شکن به زلف و گره بر جبین عرق به عذار خراب چون دل من چشم و خشمش اندر چشم نشست پشت به من کرد روی بر دیوار بگفتمش ز چه تندی کنی و بدخویی ز خوبرو نتوان دید فعل ناهنجار جواب گفت تو سر زیر بال و پر داری به دام فکر فرو رفته ای چو بوتیمار تو حال تشنه چه دانی که بر لب جویی ز حال مست کی آگاه می شود هشیار کجا به فکر وطن مرغ مانده در قفس است که کرده ترک وطن خو گرفته با آزار به عمر خویش تو خوش بوده ای به استبداد بیا ببین که ز مشروطه شد جهان گلزار ولیک ترسم کز دست خاینین گردد همین دو روزه مبدل به گلخن این گلزار بگفتمش به صراحی دراز دستی کن به شرط اینکه ببندی زبان ازین گفتار تو را چه کار به مشروطه یا به استبداد تو واگذار کن این کارها به صاحب کار چو دیگ ز آتش قهر و غضب به جوش آمد ز روی درد بجوشید همچو رعد بهار به خنده گفت که ای رند بی خبر از خویش به سخره گفت که ای مست شب به روز خمار ز حال مملکت و ملک کی تو را خبر است نشسته ای تو و بردند یار را اغیار وطن چو نرگس مخمور یار رنجور است علاج باید شاید نمیرد این بیمار به دست خویش چو دادی به راهزن شمشیر ببایدت که دهی تن به نیستی ناچار گرفت چون ز کفت دزد قلچماق چماق دگر نه دست دفاعت بود نه راه فرار امیر قافله لختی بایست دزد رسید بدار لحظه ای ای ساربان زمام و مهار شده است هییت کابینه تکیه دولت که شمر دیروز امروز می شود مختار عروس قاسم روزی رقیه می گردد لباس مسلم می پوشد عابد بیمار همان که هنده شدی گاه می شود زینب یزید هم زن خولی شود چو شد بیکار کسی ندیده که یک نوعروس صد داماد کجا رواست که تابین یکی و صد سردار فغان و آه ازین مردمان بی ناموس امان ز مسلک این فرقه کله بردار ز اعتدالی خالی اگر جهان نشود همیشه رنجبران را شود تهی انبار کجایی آن که بیابان رنج پیمودی بیا ببین به خر خویش هر کس است سوار ز حرف حق زدن عارف نکن دریغ امروز چه باک از اینکه در این راه می زنند به دار