شمارهٔ ۶۶ - شکوه

ع عارف قزوینی
0 Altın Yaprak
من و ز کس گله حاشا کی این دهن دارم ز غیر شکوه ندارم ز خویشتن دارم مجوی دشمن من غیر من که من دانم چه دشمنی است که عمری است من به من دارم نهان به کوری چشم پلیس مخفی شهر پی هلاکت خود هر شب انجمن دارم نخست گو چه کنی کوه جان بکن ایراد ز کنده کاری فرهاد کوهکن دارم ز بس که مردمک دیده دید مردم بد دگر ز مردمک دیده سوءظن دارم چه چشم داشت توان داشتن ز ملت پست که سربلندی و فخر از نداشتن دارم به تنگ آمدم از دست زندگی بدرم به تن اگرچه همین کهنه پیرهن دارم ز دست بی کفنی زنده ام بگو با مرگ مکن درنگ شنیدی اگر کفن دارم ز نای ناله خود کف زنم به سر چون دف به مشت باز چه حاجت به کف زدن دارم شده است خانه کیخسرو آشیانه جغد من خرابه نشین دلخوشم وطن دارم چو مال وقف شریعت مدار می دزدد من از چه ره گله از دزد راهزن دارم چو لیدران خطاکار و زاهدان ریا از این سپس سر مردم فریفتن دارم چو مرغ در قفس از بهر آشیان عارف هوای از قفس تن گریختن دارم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.