شمارهٔ ۴۸ - تمدن بی تربیت نسوان سفر نیمه راه!
ع عارف قزوینی
0
Altın Yaprak
بفکن نقاب و بگذار در اشتباه ماند
تو بر آن کسی که می گفت رخت به ماه ماند
بدر این حجاب و آخر بدر آز ابر چون خور
که تمدن ار نیایی تو به نیم راه ماند
تو از این لباس خواری شوی عاری و برآری
بدر همچه گل سر از تربتم ار گیاه ماند
دل آنکه روت با واسطه حجاب خواهد
تو مگوی دل که آن دل به جوال کاه ماند
پی صلح اگر تو بی پرده سخن میان گذاری
نه حریف جنگ باقی نه صف سپاه ماند
تو از آن زمان که پنهان رخ از ابر زلف کردی
همه روزه تیره روزم به شب سیاه ماند
نه ز شرم می نیارم به رخت نگاه ترسم
که به رویت از لطافت اثر نگاه ماند
همه شب پناه بر درگه حق برم که عمری
ز دو چشم بد رخ خوب تو در پناه ماند
همه ترس من از آن است خدا نکرده روزی
سر ما به پشت این معرکه بی کلاه ماند
ز وزیر جنگ ما اسم و رسمی در میان نه
سپهش نبینی عارف به سپاه آه ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş