Yalnızlığın Adresi

Yalnızlıkla bir güz mevsimi tanıştım Ağaçlar, yarı yarıya dökmüş yapraklarını İyi hatırlıyorum günlerden cumartesi Bir gün sonraki randevuya şöyle yazmışım Yer Kuzguncuk, saat on dört, gün pazartesi Hızlı adımlarla ilerlemişti zaman Bir ara caddede kimseler yok Ansızın, karşımda bir adam durdu Yalnızlık denilen yere gidecekmiş Bana yalnızlığın adresini sordu Burası dedim sorduğunuz yer Ben, bu yeri yöneten kişiyim Nerden gelip nereye gidersin Bir söyle bakalım bana Kimi sorup sual edersin Hani bir söz var bir dokun bin ah işit Hep kendinden söz etti adam Mecburiyetten dinlemek zorundaydım Bir de kırılıp kalkıp giderse Yine bir başıma yalnız kalacaktım