Kardelen

Hükmü var güneşi örten yüzlerin Yapışır soğukluk bir nasır gibi. Muradın alnımdan öpmekse senin Güneşi koynunda sakla sır gibi Yıldız için açıp kokma kardelen; Kan rengi gölgeni yakma kardelen... Geceler ayazlanır yaprak oynamaz Senin dallarına kızıllık düşer Buzun terlediğine kimse inanmaz Bilmezler içinde bir garip pişer Baharı yazlara ekle kardelen; Beni zemheride bekle kardelen... Bağların üstünden çığ gibi geçtim Gördüm bahçıvanın hissizliğini Bülbülün dilini doğradım biçtim Seyrettim güllerin sessizliğini Sen olsan feryadım dinmez kardelen; Bunu yaşamayan bilmez kardelen... Kıskanır kökünü bir gün sökerler Muhabbetten öte bir hasret kalır Güneşin üstüne toprak dökerler Kan süzer kainat ruhlar ıslanır Yüreğim dalında kaldı kardelen; İçimi bir korku aldı kardelen... Ben Anadoluyum sen toprak yüzlüm Erenler kokuna aşina senin Birgün ayırmaya gelirse ölüm Bağlarım kendimi naaşına senin Ayrılıktır ölüm asıl kardelen; Ben nasıl yaşarım nasıl kardelen?..