Kardelen

Cuma, Kasım 24, 2006 Gecedir... Sağılır sevda ak yüzünden, Derin koylarında ömür okyanuslarının. Hezimet sonlu öykülere adreslenir serim Yitirilen ve yitirilecek olana... Oysa, Ölüm doğurmaya çeksede sancılarını ülkem Dağ değimli uçurum sırtı olsada yaşamak, Açar güller çoğu zaman Oldurduğun erinçlerin kırıntıları Yedi iklim Kardelen Ve yeni bir ufku giyinir Toz büzülü gravürlerde gülmek olur an'da Hüzün akacak yol ararken, Işıyan sen im'li camekanlarında kentin Akla içini... Martılar kanatlanır gözlerinden,kırılgan,acıyan... Kıyı makamında düş eteklerini sürükleyen rüzgar. Uğur'da kurşun yarası,büyür Kardelen... Eksik bir varoluştur böylesi hiç olmamış gibi Soğuk... Karanlık... Ve korkusuz ellerinde gün... Donuk gözlerine kazınık yazgımda... Çiğ ıslağı toprak kokusu,oyun çağı çocukluğumun...