Sibat e

nabêje serma ye, seqem e ma xem e rê hatibin girtin kerwan herin, nerin bûk bihemil bin, zaro nesax bin ma xem e kirasê bûkaniyê li xwe girtiye Nemrûd sibat e sibat e bin konê mûyî de zivistan egal xwar kiriye Qerejdaxê. binpî jî be sipehî ye li çiyayên welatê min çi tê egîdî û spî spî bûkanî te sar be hûûû bike destên xwe germ bik ezîzê ber dilê min, şervano kebaniyê ça daniye ser tifika me de her û wer ar e têhna zivistanî xeynetî ji devê min dernakeve ne ku çîrok bi tenê dibêje dîrok wesa dinivîse: Kawayek hebû roj bû, bû qirşikek canê me ew ji destên me hat, ji destên me ew dibû û me avêt ser arê heyî ku ar bû nasnava me sibat e çend hezar sal e, çend sed meh nola buharî hê kêferat e li her berqef li her şikeft û li neh sed û heft çiya ku ev ax welat e?!