Berê Min Ketiye Xozatê

zû bi zû nagire û nabare her sal. Ji çirra sîr spî, delal berfê girtiye Berîka Mêrdînê. tu bibînê, li çiyayê Omerta tê kabê. Dibêjin heta adarê ranabê! Xezala’m mekeve rê, tu bi ser min ve nabê! bi lingên hinekiri min tu divê, bi porê mifil-mifilî di bin hevrîşimiya hepriyê de berbiskên erebî gerdena te de mircan, bêvilê de xizêm xwestiya ji çend salan de yî bûkê, rahijî buxçikê û tu bê! nenas î, rêbiyan î, nezan î. mijeke kor Mûnzir ji erdê hilanî, û Dêrsim ketiye bextê hikumeta vî zemanî! dîsa dayê xezala’m mekeve rê; darên berû ta digrin, tu û vê sermayê! mîrekê demê çile ye niha. tu rê naçe ser riya hêviyê. çefiyê dipêçim û dikim gilokek xem, li hêviya adarê ye cehinnem û ez û tu, û ez û Mûnzir, û ez û Tûjik. heft meh e berf e barê me. ku gur xwe li gur dipêçe û hirç nayê der ji gehê! dîhnek e, difîkîne û tê sirra reşemehê! ji êvar de dayê! xezala m’mekeve rê, ha riya Dêrsimê ha ya Kerbelayê! egîd im nihîte û hijde salî bi min dest pê dikin çîrokên lehengiya duhezar salî kirasên berfê tên ku bigrîn, sê roj e bêzewad, sê roj e xurîn im. yanî birçî me mîna guriyê sibatê! bi destên min ve nayê, bûye qetek ji qeşê hesinê vê kambaxê, polayê vê keleşê! û berf hê jî tê ne min got; sê roj e xurîn im. min nêt e te bibînim: berê min ketiye Xozatê!