Ey Yar!

beyaz yalnızlıklar bürüdü bu kente benzi solmuş bir aşka renk veriyor dudaklarım her biri sana doğan çaresiz çocuklar büyüyor içimde sensizliği topluyor yüz sürdüğün avuçlarım her gece vakti seni dileniyorum aşk şiirlerinde kendi sınırlarımda kurşuna diziyorum şairleri ölü harfleri çalıyor sahipsiz bir rüzgar koşar adım katil bir ruhu götürürken sen yanım sürüklenir peşinde kızıl intiharlar bilmediğim biri kilit vuruyor kapılarıma boğazımda yırtılıyor isyankar bir çığlık vurdum duymaz kentlerin köşe bucağında yutkunur "çürük sulara" ölü yıkayıcıları, katıksız aşka sürgün kekremsi öpüşlerini saklar saçlarım parmak uçlarım adını bırakır kör bir aynaya yüzüme çarpan yalnızlığımda en çok özlediğim daha kaç yokluk sığdıracaksın dilsiz sevdama derin yeşillere sır verdik gizli sevişleri bu duvarlar… bu duvarlarda ellerin vardı senin dudağımızda yaban mersinleri günahkar ey yar! hangi mevsim yedivereninde solursun ihaneti