Kınarken, Kanıyor Çiçeklerim...

Anadoluyum, Tezek ateşinde pişen çorbayı Bir sinide kaşıklayan köylünün yuvası. Karlı tepelerin yamaçlarında Soğuk suyunda halısını döven Köylü kadını Nasırlı ellerinde Çapasını sallayan Dedeyim Yaşını bilmez dul ninenin Topukları kadar çatlamış, toprağım Göz pınarlarım kuru. Uğruma savaş verirken Mezarsız düşen askerin Kanayan yarasıdır Durmadan Mayısta açan gelinciğim Anadoluyum, Boş okulun zilinde Hayallerini sallandıran Yeni yetme öğretmen Başı yastığa düşünce Genç kızın sırdaşıyım Beyaz hayallerinin, büyük şehirde. Bir sandıkta sararmıştır emanet çeyizi ninemin Beş şişte kaz ayağı olurum, soğukta ayağınıza çetik. Salkım söğüt gölgesinde, yorgun çoban kavalında Başlık parasıyım nefes nefese Sarıkızın memesinde sağılır, en temiz sabahlarım. Sağa sola bakıp da İlk cigarasını sararken Savurduğu ıslığım Terli bıyıklarının arasında…delikanlıyım Başaklar arasında, kör kurşun yemiş Yetim kalan çocukların Çelik çomağıyım İlla erkek doğuracan diyen babanın Ruhsuz bir bedenin avucunda sıkılı çarşafta Hayata gözlerini açan Öksüz dördüncü kızıyım belki de Anadoluyum, İnce belde çözülen kurdeleden Üstüme yayılır al yazmalı bayrağım Cana can, dişe diş, kaleme kalem gerekirse buradayım. Anadoluyum, Zılgıt çeker kına gecelerinde, mor kaftanlı kızlarım Horon tepilirken, sallanır Karadeniz'imin kıyıları Efelerim susar, boğazı düğüm düğüm. Büyük şehirde, salyalı köpekler kovalar Yaşamak için kaldırımda duranları Bilmediğim ülkelerden göz yaşı dolu mektuplar gelir Buram buram tüter ocaklarım Mecnunun -Leyla-sında -Akgül-lerim Yedi bölgemde de yaşasam Türk'üm ben… Dinin, dilin,ırkın, mezhebin neyse Farkı yok, açıktır kapılarım Ben Türkiye'yim. İşlenmişim yazmaların kenarlarına Yazılmamış onca şiirde Kanar portakal çiçeklerim… Her bir oyanın öyküsünde Türküsünü söyler kınalı parmaklarım.