Kına Kokarak Gelmek İsterdim

Şiir gözlüm Yüzümü çeviremem yüzüne Kına kokusundan bakirlikle gelmek isterdim Kaybolmak isterdim denizi yutan gözlerinde Dutlara uzanan parmaklarını öpmek isterdim Denizin tuzunu almak isterdim teninden Utançlar çarpar yüzüme… Süzülür göbeğimden aç bir köpeğin salyaları Gözlerimden akar, bacağımdan süzülür kırmızı damlalar Canım çekilir de kimse bilmez, Tene aç birinin hırsızlığına şahit kalır bedenim Tir tir titrerim, yüzümün yarısı yerde, Ay vurur suyun üstüne, ben gibi titrer ay mı, su mu? bilmem Sesimi boğar gece Hızlı hızlı gidip gelir üzerimde sarhoş bir nefes Dünya nasıl durur bu anda? Geceyi sesim nasıl yırtmaz? Bu kadar kör mü olur bunca yıldız? Bu şehir bu kadar başı boş mu sahi? Şiir gözlüm Kirpiklerine demir attım sen uyurken Kına kokulu ellerimle okşadım saçını Belimden düştü kırmızı kurdele Ayaklarına dolanır sabah kadınlığım Sakın eline alma! Utançlar çarpar yüzüme… Yırtık bluzumdan görünür mor basan göğsüm Tırnak aralarımda saçı kalmış, bilmem sahibi kim Tenimde ter kokusu…çiçek açar bilirsin Bahar kokar bedenim…şimdi kendim bile yabancı kendime Kara çaldı bana bu şehir Karaçaldı caddeler şehre Kravat altında saklı hayvansı duygular Makyajları ardına zavallılıklar Dört mevsim hazan sarısı yüzüm… bu yüzden Şiir gözlerine bakmaya yüzüm yok utançlar saplanır, bakarsam ölürüm… Bir avuç kına kar toprağıma Bakir kalsın aşk ve ölümsüz Mevsimi beklemesin, kınalansın çiçeklerim Ayak altında kalsın pis bir zavallının çaldığı kadınlığın kırmızısı Sakın tutma yüzüme Yüzüm ondan da kırmızı Şiir gözlüm yum gözlerini Kına kokulu saçlarımla bir kez öpsem yeter ruhuma Sonrası umurumda bile değil….