Mum Işığı Kadar Aşk

'Hani derler ya; - ne gelen var...ne giden! ' Yalnızlığın asfaltı döşendi Karanlık sokaklarıma Ağaçlar ben misali yorgun Şehir tedirgin penceremde Hoyrat rüzgar süpürür Sokak lambasının sönük ışığını İnsanlar kapamış kendini dört duvara Şehir sus pus, gece gizemde Yalnızlığın ayazı düşer gelinciğe Sesimde titrer kırmızı Titrer duvarımda yaprağın tutulmaz görüntüsü Bir şehir titrer siyah beyaz Bulutlar çekilir üstünden denizin Yer gök yıldız Kıyılar boğulur suyun karanlığında Gece boğulur Yakamozlarında şehir kırılır Dağılır dalgasında seni saklayan caddeler Bir şehir yıkılır Kırışmış şiirde bir kadın yakılır Bir el avuçlar Bir nefes söndürür Bir mumda gece biter... Savrulur külünde aşk İ s i n d e lekelenir k a d ı n!