Adsız Arkadaşım 2

Zamanın geçmesini bekliyorum Bir simit, bir bardak meşrubat, Hastane bahçesindeyim. Ne de kalabalık! Betona bir gazete atıp oturuyorum. Yanımdaki kim bilmiyorum; Sırtımı dönmüşüm. Bir kaç dakika sonra Ürkek bir ses yavaşça; -adınız Nurten mi? Şaşırıyorum doğal olarak Bakıyorum. -annemin adını nereden bildiniz? Tahmin olduğunu söylüyor. Sonra başlıyor anlatmaya Menenjitmiş, ölmek üzere……. Hastanede yatamıyormuş Taburcu etmişler. Her sabah erkenden Hastane bahçesine gelir Akşama kadar otururmuş. Ölümü burada duymuş Burada olmalıymış. Kendisini evinin önündeki Bahçede sayarmış Bir sigara içimlik. Bitişin hikayesi bu kadarmış… Beni evine gelen misafir sayarmış, Sohbete, kahve içmeye gelmişim. Birazdan eşim gelip beni alacakmış. Ben gidince Bizim de bitişimiz olurmuş, Yine tek kalırmış. Telaşlanmamalıymışım; O kendine yeni bitişler bulurmuş. Ekstra bir şeyler yokmuş. Beklediği son bitiş Sessizce gelene dek Bahçede olacakmış. Sadece dinledim. Dilimin bağlanması İnanmayacağını düşünmemdendi. Teselli zannetmesinden korktum. Diyemedim; Ben de ölümü bekliyorum, Benim de eşim yok, Bitişim belki de senden daha yakın… Adsız arkadaşımsın. Adın Ayşe, Fatma, yasemin. Bilemezdin ki! Ortada ikinci bir bitiş hikayesinin olduğunu. Bahçeye gelsem orada olur musun? Her gün yeni başlangıç ve bitiş. Kim gelmekten vazgeçerse Yenilmiştir anlarız biz. Bir gün olur ya hani; Belki aynı gün biteriz….