"ah"ın Halleri - 2

"seni esir alan o camdan gecelere ağıtlar yakmıyorum artık aşka ihanet eden asfalta, dahası üçüncü şahıslara kahretmiyorum adımlarının seni sürüklediği o yalancı b a h a r'a…" hatırlayamadığım kadar uzun zamandır düşünmüyorum seni unuttum, tıpkı istanbul'u ya da nefesimi sende unuttuğum gibi özlemini asmıyorum parmaklarımın ucundan kayan takvim yapraklarına akrebin yelkovanı kaç kez ağır aksak geçtiğini saymıyorum artık yokluğunda uyandığımda yüzümü yüzünle yıkamıyorum mesela ne zamandan beri silkeleyince harflerin gölgesini, gözlerimde bulamıyorum gözlerinin aksini üstelik bu aralar aynalarla da pek iyi değil aram onlar mı bana dargın, ben mi onlara kırgın bilmiyorum aslına bakarsan, sırf seninle değil sanırım kavgam içimdeki kadınlarla da savaşıyorum ya biliyorum ben kolay kolay iflah olmam her sabah sokak kapısında beni öptüğün de gelmiyor mesela aklıma merdivenleri seninle inmiyorum, tutmuyorum her basamakta elini hani ne zamandan beri sokaklarda bir başınayım her köşe başında sana rastlamıyor adımlarım sana varmıyor artık her kaldırım, ah yok sayamadığım şiirler yazıyorum kadınların şizofren taraflarına -hastalıklı duygulara- ikircikli oyunlar sahneleniyor zihnimin ulaşılmaz çıkmazlarında mevsimlerin anlamsızlaştığı günlüklere sığmaya çalışıyorum iki beden büyük geliyor huzur şakaklarıma artık yokluğunla kavrulmuyor içim-dışım, sesim-soluğum ne bozkırın koynunda uyandığımız sabahlar geliyor aklıma ne akdeniz'in dağlara yaslanan akşamlarına yazılmalarımız ne de umudu ıskaladığımız o haritasız zamanlar günden arta kalan susmaları taşıyorum durgun bakışlarımla akşama bakışlarımın sırtlanamayacağı kadar yorgun artık benim gibi zamanda akşamla gece arasını hiiç sayma, yazılıyorum en uzun susabilen mısraya ya rakıya yaslıyorum vuslatı ya da şaraba karanlık büsbütün çökünce umudun omzuna bırakıyorum kamburumu bir kucak yaşa saklanıp masaya kuytularında arınmaya çalışıyorum şiirin geceleri hatırlayamadığım kadar uzun zamandır seviyordum oysa seni sesinin buğulu tınısı gelmiyor aklıma, ne de böğürtlen kokusu /sahi, sesin nasıl da yeni toplanmış böğürtlen kokuyordu/ hiç düşünmüyorum teninin bahar rengini ne de çarşaflara bulaşan tutku dolu o ezgiyi /içimdeki kadın seninle dirilmişti hani… unuttum sanıyorsun değil mi/ oturuşun, yürüyüşün, kanepede uzanmış düş'ün hiç birisini ama hiç birisini düşünmüyorum artık aklıma düşmüyor olur olmadık zamanlarda bakışlarından içime yayılan aydınlık hele boynunun sıcaklığı, ah o sıcaklık, içimi esir alırdı ılık ve hep tanıdık o artık hiç zorlamıyor hafızamı ey usumda menekşeler açtıran aşık parmakların da hiç gelmiyor aklıma, içinde eridiğim avuçların gibi saçlarıma taktığın yıldızları saymıyorum bir bir gece olunca mesela yazdıklarını okumuyorum, okuyamıyorum /bir isim arıyorum içimdeki kargaşaya, bulamıyorum/ zülüflerime dokunuşunuysa çoktan unuttum isminin her harfini yazmıyorum uzun zamandır ne gökyüzüne ne gözlerime burnumda tütmüyor kokun, hani içime çekmelere doyamadığım sessizliğin ve içimi titreten nefesin, ellerin ve tenin aklımı kurcalamıyor uzun zamandır geceyi nerede bitirdiğin sızlamıyorum artık fotoğraflara düşen rengine gidişinin kıyametim olurdu o kuşların kanatları ama sen bunu bilmezdin göremezdin, ovayı kuşatan kimsesizliğimdi bulutlara dokunan gözlerin gelişin yeniden yaradılışı olsa da evrenin her defasında yine giderdin… giderdin yine de /benim seni sevdiğim yerde aciz kaldı kelimeler ölesiye, ses aciz kaldı hükmünü yitirdi sevda zamanları yetmedi şiirler, kısırlaştı benim seni sevdiğim yerde sığmadı içimin kadınları evrene bütün putlar yıkıldı sadece sana secde etti hece/ hatırlayamadığım kadar uzun zamandır düşünmüyorum seni tıpkı hatırlayamadığım kadar uzun zamandır sevdiğim gibi ben seni terk etmedim sevgilim, ölüm eskitti beni