Bûselik Makamı

l gecenin en karanlık perdesinden yazıyorum sana içimin en acıyan kertesinden şaşırma ama en sevdalı köşesinden yine de hecenin ötelemek kadar, acıtmazdı gidişlerin çıkmaz sokakların girişinden unutulmuş evlerinden vebalı kasabaların balçık tarlalarının solmuş günlerinden yazıyorum sana belirsiz izleğinden yol haritalarının yankılanıyor içimdeki bıçkın boşlukta adın /o yüklemsiz cümlede duruyorum -hani şu öznesi olamadığın- duruluyorum, yorgunum noktadan, virgülden, tutulmayan sözlerden artık söylenmeyen, vuslâta dair türkülerden/ gömüldüğüm düşlerden yazıyorum ya sana aynaların arka yüzünden işte bu yüzden, ellerin bulaşıyor kanıma parmak uçlarında eriyor karanlığa mum ve ben, adını kazıyorum, hızla yükselen surlara bir damla kum avuçlarımda ve bakışlarımda suskum sonundan yazıyorum sana tavizlerin bunu da bilmelisin gölgelerin en koyusundan karantina zamanlarından kalma lâmbalardan ölüm uykusuna yatırılmış şarabın, aralanan dudağından ve çizilmemiş kolundan kapının duvağımın kayıp telinden sürüldüm bu mektuba kurutulmuş menekşelerin küllerinden şüpheden, külün içinde semiren ateşinden cehennemin ve cennetin kayıp ülkesinden duymasan da yarım kalmış satırların ortasından yazıyorum sana den den konulmuş tirâtlardan fotoğrafların en yanık ucundan aldırmasan da kıyısından yazıyorum uçurumların anıların sonundan ll ayrılığın, en başından yazıyorum sana lll ey öyküme düşen ünlemden, gözüme seken yaş ölüm neden bu denli yavaş