Zambak Zamanı

l içimden koşulsuz bir kış geçiyor aheste takvimlere inat ve teğet gerçeğe harfler tökezlemekten, hece ötelenmekten yorgun işte öylesine bir kış geçiyor içimden soluksuz ve uzun zambaklar kadar suskun bir kış susuz bir yaz kadar yakıcı ve de durgun aydınlık kadar yoksul, karanlık kadar yoğun işte öylesine bir kış geçiyor içimden lağvedildiği umudun ll şimdi sen, henüz düşmemişken keşkelerin diline gözleri gülümseyen bir kadın hayalle yıkılmamış kalelerinden yıllara seslenen bir kadın işte, bir kadın, umudu henüz seyrelmeyen sonra koşar adım geç aynaların içinden gözlerimden geç bir solukta, sesimin en acıyan yerinden ve bir şiir yaz kendine, avuçladığın bereketli keşkelerden lll yokluğun yüreğimde bilenirken bir yudum su içiyorum seni yıkayamayan o nehirden ve bir ses seçiyorum kendime seni yazmayan şiirlerden seni tanımayan bahçelerden topluyorum adımlarımı üçüncü tekillerden arınmış, sorgusuz bir aşk geçiyor düşlerimden hanımeli kokan, nasibini almış seherden lV işte bu yüzden, gidiyorum sana adanmış kırk yamalı öykülerden gidiyorum söylenmemişken o son söz ve henüz çok da geç değilken ve hala türküler söylenirken ve hala seviyorken seni gidiyorum senden yeniden karışmalıyım hayata o son'bahar gelmeden