Aşkın Değdi Tenime

Yüreğimi gömdüm ayrılığın toprağına Gözlerim yağmur rengi Gözyaşım merhametin gölgesinden bakıp Tövbeli bakışlar düşürdü Ağladı nemli yalnızlığıma Başka kim tutardı ki kirpiğimin matemini... Bilmiyorum kaç zaman geçti unutalı kendimi Yokluğunun tokadı inince bedenime Karanlığın gölgesine düştü Hasretine değen yanım Hüzün olup değdikçe dudaklarıma Ruhumdan söküldü dili saklı acılarım... Yüzüme sığmayan hüzünler taşıdım seneler boyu Adı sen, adı hasret Özleminle ezilip burkulsa da yüreğim Geçemedim ruhuma zulmeden yokluğundan Kirpiğimin ucunda yandı, yüreğimin bekçisi hayalin Gözlerimden öptü her gece anılar Saatlerin gölgesinde uyuttum yorgun düşlerimi Yıllara gömdükçe dünümü Ağladı bugünümden yoksul yarınlar Yemin gibi büyüdükçe içimde hasretin Sen diye sevdim dokunduğum herşeyi O an buz tuttu ellerimde ayrılığın soğuk teri Ve titredi hasretine yar ettiğim avuçlar... Her acının vardır bir göç zamanı Her geçen an kapatır yaraları 'Takası umuttur' dedim Dedikçe Ruhunu kaybetmiş vakitlerin içinden Sabrı susmuş saatler geçirdim Adı yoktu bu iç çekişlerin Gözler kir tutmaz Yarım kalan düşlerimin lekesini yıkar Yüzüme dökülen yaşlar Kırılsa da gülüşler Ondandır yâr En kör yanımdan her gece seni ağlayışlar... Acıma sokulup saklandım içime Kaç nefeste can bulur bu yürek Kaç gecenin dibinde söner yalnızlığım Bilemedim... Bildiğim tek şey özlemindi O da seneler boyu Yüzümdeki yalancı gülüşlerde nöbet tuttu Yokluğuna alışamadım Hasretinle barışamadım Gözlerinin hayaline daldım Uykularımdan geçtim de Bir senden geçemedim... Hayat sensiz kurşun kadar hiddetli Ömrümün yüreğinden vurdu yokluğun Şimdi yüzüme düşen çizgiler kadar yorgun Saçıma düşen aklar kadar solgunum... Sözüm sana Acım kendime Hüzün oldun Hazan oldun Savurdun düşlerimin sararan gazellerini Kor oldun Ateş oldun Yanmadığım kadar yaktın Köz, köz oldun da içimde Kül olmak bana düştü yâr...