شمارهٔ ۱۰۵۳

دین و دل ای سیم تن تنها نه از من می بری با چنین رو دل ز سنگ و روی آهن می بری می کنی اندر شبستان خم زلفت نهان آنچه دل از خلق اندر روز روشن می بری با چین بستان روحانی که باشد بی خزان باغبان بی بصیرت نام گلشن می بری نافه از چین ای صبا بردن به زلف او خطاست خوشه چینا چند خوشه سوی خرمن می بری رخنه دل را رفو زآن نوک مژگان کن طلب رشته را بیهوده اندر چشم سوزن می بری یک لطیمه غنبر ار خواهی خوری صد لطمه موج گو بیا گر عنبر به دامن می بری ناخن از خونم کنی رنگین که بنمایی به غیر تحفه خون دوست را از بهر دشمن می بری بس بود آن طره ابرو تو را اندر مصاف بی سبب در رزمگه شمشیر و جوشن می بری خدمت زلف بناگوش بتان کن باغبان چند زحمت از پی نسرین و سوسن می بری ای شکنج زلف این سحر است یا خود معجز است کآفتاب و ماه را رشته به گردن می بری دل شده آشفته را تا چند ای زلف رسا بند بر پا کو به کو برزن به برزن می بری