شمارهٔ ۱۰۷

ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست گوی زمین و سپهر در خم چوگان اوست تا خم زلف دوتا ریخته اندر قفا سلسله کاینات جمله پریشان اوست درد چه درمان کدام چشم بنه بر قضا مدعی درد آنک طالب درمان اوست تا زده طغرای خط گرد عذارت رقم هندی تاتار ترک در خط فرمان اوست جام گرفت از رقیب بر سر بی مهریست گر بخورد خون من غایت احسان اوست ذوق ندارد تذرو تا نگرد سوی سرو تا که به بستان چمان سرو خرامان اوست جانب کنعان بر باد صبا و بگو یوسف مصرت اسیر پای به زندان اوست هرکه به گلزار عشق پای نهد چون خلیل آتش افروخته لاله بستان اوست نغمه بلبل به باغ نیست به جز شور گل آن همه شور و نوا کرده دستان اوست ناقه آشفته خفت شیخ به کعبه رسید قسمت گم گشتگان طوف بیابان اوست دست تولا زنم باز به دست خدا گر برهاند مرا همت سلمان اوست