شمارهٔ ۱۰۹۵

شبی به خواب بدیدم که رو به من داری چه خوش بود که مجسم شود به بیداری وصف آن لب شیرین شکر به بار آورد وگرنه کی نی خامه کند شکرباری خراب کرد به یک غمزه ملک دل چشمت کشید زلف تو پرچم برای دلداری ز یاد خویش مبر هستیم تو ای ساقی دمی مباد که ما را به خود تو بگذاری مرا به یاد تو عمر عزیز می گذر تو ای عزیز زی عقوب کی به یاد آری به پای دل بگشایم گره تو ای خم زلف که به بود ز رهایی چنین گرفتاری بود به دفع هوس پیشگان حلوا خور شکرلبی که کند پیشه تلخ گفتاری چو خانگی بودم یوسفی به مصر درون چرا روم ز پی یوسفان بازاری به غیر گوهر مدح علی به مخزن نیست ولی کساد متاعی ز بی خریداری جواب مهر بتان چیستت به عرصه حشر مگر ولای علی آیدت پی یاری شها تویی که به دشمن کنی سخا و کرم چه می شود که دل دوستان به دست آری به بوی زلف تو دل دارم را بود طالب ز شوق چشم تو من شایقم به بیماری به کفر واعظ شهرت ستود آشفته نه ناسزاست که این جمله را سزاواری