شمارهٔ ۱۱۱۲

ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتی همه فرعند و تو اصلی همه وصفند و تو ذاتی همه را رنگ و نشان است و تو بی رنگ و نشانی هرچه دارد جهتی لیک تو بیرون ز جهاتی رهروان گمشده در راه و تو آن کعبه نهانی تشنگان مرده در این بادیه تو آب فراتی قدسیان را به شب و روز بود ذکری و وردی من به وصف رخ و زلفت به عشیٰ و و غداتی به شب کور چه حاجت بسم آن تاری هجران بنشان آتش دوزخ فکفانی جمراتی در شب هجر به بالین من ای مرگ چه آیی درگذر ای ملک الموت فهذا سکراتی هجر و وصل تو بود موت و حیات من عاشق من به این معتقدم ذٰلک محیا و مماتی همه را وفت نماز است رخ عجز به کعبه کوی تو قبله من ذالک نسکی و صلواتی در دیگر مزن آشفته عبث راه مگردان جز در پیر خرابات مجو راه نجاتی گنه هردو جهان کرده ام و روی سیاهم به جز از حب علی نیست به دفتر حسناتی خازن گنج حقیقت تویی و مخزن حکمت بده ای شاه نجف بر من بی مایه براتی