شمارهٔ ۱۱۱۲

نگاه می کنم از هر چه آفرید خدای مرا سه چیز خوش آمد درین بهشت سرای یکی سماع و دوم باده و سیم شاهد که اختیار همین هر سه کرد عالی رای نه هم چو زمزمه ی مطرب است شوق انگیز اگرچه سحر کند عندلیب زهره سرای نه هم چو آب رزان مونس است و غم پرداز اگرچه آب روان نیز هست جان افزای نه چون زمرد سبزست بر عذار چو سیم اگرچه سبزه بود دل فریب و طبع گشای چو زلف یار نباشد بهار عنبر بوی چو روی دوست نباشد فلک جهان آرای که را تفرج باغ است و بوستان رغبت که من ز دوست ندارم به خویشتن پروای برو چو نای مپیمای باد بر سر خاک به پای چنگ به پیمانه باده می پیمای چرا چو آب برآرد ز روی آینه زنگ ز سینه آب عنب صیقلی ست زنگ زدای جهان بخورد نزاری به نیم کاسه سفال به جام خویش بیا گو جم و جهان بنمای