شمارهٔ ۱۱۳۶

آفت عرصه خاکی و مه افلاکی با چنین لطف که گوید که ز آب و خاکی گر کست خواند پریزاد نه چندین عجب است کادمیزاده ندیدیم بدین چالاکی دام کوته نظران چون شدی ای حلقه زلف که به صید دل صاحب نظران فتراکی مرغ دل می تپد از حسرت یک نظره به خون خنک آن سینه که از تیر نظر صد چاکی چه کنی پرده نبیند به جز از حق بینت ‏ که تو ز آلایش این نفس پرستان پاکی میخوری خون دل خلق به دستان هر روز بی مهابا صنما چند به این بی باکی چون دو مار سیه از هر طرف زلف نژند ای لب لعل شکرخند مگر ضحاکی لعلت آن جوهر فردی که نگنجد در وهم صف تو نتوانم که برون ز ادراکی جلوه یار تمنا چه کنی آشفته که بود آتش سینا و تو خود خاشاکی