شمارهٔ ۱۲۳

گمان مبر که مرا با تو ماجرایی هست و گر بعمد کشی گویمت خطایی هست میانه من و شیخ این حدیث معهود است که این ثواب و گنه را مگر جزایی هست زجام جم بودش عار و تاج کیخسرو اگر بساحت دیر مغان گدایی هست چه شد که میکشدم دل بسوی بزم رقیب مگر بمحفل بیگانه آشنایی هست طبیب زحمت بیجا مبر زما بگذر بدرد عشق گمان میبری دوایی هست تمام کعبه دل سر بسر صفا باشد بکعبه گل اگر مروه و صفایی هست مجو زاهل صناعت دلا دگر اکسیر زخاک کوی مغانت چو کیمیایی هست از این و آن بجهان ناامیدم آشفته بود زشیر خدا گر مرا رجایی هست کسش دیت ننویشد که خود تواش دینی شهید عشق تو را طرفه خونبهایی هست