شمارهٔ ۱۲۳۵

چو خم از خون دل در می کشم می به خون دل به این می برده ام پی مرا تا لعل ساقی داده ساغر نخواهم خوردن از جام دگر می اگر پیوسته او بی می کند عیش ولیکن من نیازم عیش بی وی لبش را بوسه زد تا ساغر غیر می از گرمی غیرت کرده ام خوی بکش در کاخ دل ای عشق مسند بساط این هوسناکی بکن طی به دل گفتم نهادم داغ رستم طبیبم گفت کی به گردد از کی ز مرغ بام بشنو ذکر هوهو به غفلت اندری ای دل تو هی هی مبر دیگر رگم بیهوده فصاد که غیر از دوست نبود در رگ و پی نوای عشق و داغ اشتیاقت ‏ ز خاکم بردماند لاله و نی ستم زآن ترک اگر آشفته دیدی به حیدر شکوه کن پنهانی از وی بزن درویش شی الله به آن در که امکان خود به پیش اوست لاشی