شمارهٔ ۱۲۴۳

ای دل به هرزه چند در این و آن زنی خود را به بوی دانه بهر دام افکنی آگه نه ای که سوزدت از شعله بال و پر پروانه وار خویش بهر شمع می زنی تا کی هوای بوسه ز نوشین لبان شهر بر زخم خویش از چه نمک می پراکنی سوزیست بر سر تو ز شیرین چه کوهکن نه بیستون که ریشه ات از تیشه می کنی مجنون شدی و محمل لیلی ندیده ای چون کرم پیله گرد خود آخر چه می تنی یوسف ندیده از چه زلیخا شدی به مصر شیرین شنیده خسرو خوبان ارمنی چون لن ترانی از جبل طور شد بلند چندان کلیم بیهده در طوف ایمنی بهر دونان مزن در دونان اگر ز حرص قانع به خوشه باش که فارغ ز خرمنی خاک در سرای مغانست کیمیا چند ای حکیم لاف ز اکسیر می زنی آشفته راست چشم به دست خدا و بس از حاتم وز معن حکایت چه می کنی ای پادشاه عرصه امکان امیر طوس درویش خویش را ز نظر تا کی افکنی