شمارهٔ ۱۴۵

چه خون ها ریختی ساقی ز چشم فتنه انگیزت چه دل ها در کمند افکنده زلفین دلاویزت ز خفتان بگذرانی تیر غمزه با چه چالاکی که رویین تن سپر افکنده پیش ترک خونریزت زمین را ایمنی از فتنه آخر زمان بودی چو بخت من نخفتی گر دو چشم فتنه انگیزت برآمیزی به لب نام رقیب و نقل می بخشی حذر از لعل می آلود و قند زهرآمیزت چه شیرینی خدا را ای شکر گفتار کز شورت بود در بیستون عشق صد فرهاد و پرویزت تو اندر خواب نوشینی و خارت خفته در بستر چرا ای گل نیندیشی ز مرغان سحرخیزت نمی پرهیزی آشفته از این سودای بی حاصل که سوزد عشق عالم سوز آخر زهد پرهیزت