شمارهٔ ۱۴۶

دلی که روز و شبان از پی نظر می گشت ز زخم  تیز نظر دوش بی خبر می گشت کسی که پا نکشیدی ز کعبه در همه عمر به طوف میکده می دیدمش به سر می گشت بلی مسیر قمر عقربست و این عجبست که دوش عقرب زلف تو بر قمر می گشت اگر تو موی میان را به جلوه ننمودی کس این خیال نکردی که مو کمر می گشت نخوردی آب نی کلکم ار ز چشمه خضر نه میوه سخنش تازه بود و تر می گشت چنان به بزم طرب دوش چنگ زد مطرب که گوش زهره ز مزمار و عود کر می گشت چه بود لذت این سوختن که آشفته نهاد خرمن و اندر پی شرر می گشت حساب حشر ندانم چه می شدی با خلق اگر نه حیدر کرار دادگر می گشت