شمارهٔ ۱۷

از شوق گل رویت رفتم به گلستان ها همرنگ رخت یک گل نشکفته به بستان ها از خار جفا بلبل مجروح ببوی گل گلچین به طرب از گل انباشته دامان ها با نوگل بستانی بلبل به نواخوانی من یاد تو می کردم با ناله و افغان ها یاقوت لب لعلت تا در کف غیر افتاد من ریختم از حسرت از دیده چه مرجان ها تا کرده کنار از من آن گوهر یکدانه از اشک روان دیده دید است چه طوفان ها هستند گواه من دستان خضاب از خون کان سنگدلان خونم خوردند به دستان ها تا از حشم لیلی شاید که نشان یابم مجنون صفتم هرروز در طوف بیابان ها کی حال دلم دانی در حلقه گیسویش ای آنکه نگردیدی گوی خم چوگان ها آن دل که پریشانست از زلف پریشانی حاشا که برآساید از سنبل و ریحان ها گر ترک کماندارت در قصد دل ما نیست هر سوز مژه در کف دارد ز چه پیکان ها از زلف پریشانت صد سلسله آشفته وز چاک گریبانت صد چاک گریبان ها