شمارهٔ ۲۰۱
آ آشفتهٔ شیرازی
0
Altın Yaprak
به کمان ابروان بست دو زلف چون کمندت
که زنی به تیرش آن دل که گریخته ز بندت
نه عجب سپند گر سوخت عجب از آنم
که گرفته خو به آتش زچه خال چون سپندت
به خدا گلی نماند بر روی دل فریبت
نچمد به باغ سروی بر قامت بلندت
ز وفا ببخش لیلی تو بر او که هست مجنون
چو سگی بلا بیاید به قفای گوسفندت
تو طبیب درد عشقی و دوای دل لب تو
ز وفا ترحمی کن به علیل مستمندت
به فریب خالش ای دل به شکنج زلف ماندی
به هوای دانه رفتی و به دام درفکندت
به ولای حیدر آشفته بجو به جان تمسک
که ز هول روز محشر نبود دگر گزندت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş