شمارهٔ ۲۵۵

تا چمن پیرایه از گلهای صحرایی ببست آه بلبل ره بگلچین و تماشایی ببست لاجرم از لوح دیده شست نقش دیگران تا که مجنون در ضمیرش نقش لیلایی ببست دیده بگشودم نیفتم تا بدام مهوشان دست عشق آمد برون و چشم بینایی ببست صورتی منظور بودش خامه صنع ازل زاین همه صورت که براین طاق مینایی ببست اندر این ره دین و دل بر عارف و عامی نماند راه تا بر دین و دل آن ترک یغمایی ببست عاشق و مستور حاشا پرده پرهیز چیست عشق اول عهد الفت را برسوایی ببست چشم شوخم در طلب رسم نظربازی گرفت تا که دل پیمان بآن دلدار هر جایی ببست طالب دینند و دنیا عارف و عامی ولی عاشق تو دیده از دنیی و دنیایی ببست نیست هیچ آشفته اما همچو خار بوستان خویش را بر حضرت بیچون مولایی ببست آینه دار آزل آن پرده دار سر حق کو بکثرت خویش را بر تار یکتایی ببست آن که با یاد خدا خود را نمی دیدی بچشم گرچه بر خود کسوت و رخت خودآرایی ببست