شمارهٔ ۲۸۸

از سر کوی تو هرکو به سلامت می رفت خود به پیش و ز پیش خیل ملامت می رفت خضر از میکده چون رفت پی آب حیات در دهان کرده سرانگشت ندامت می رفت ماند پا در گل و یک جوی سرشکش به کنار سرو چون دید که با آن قد و قامت می رفت خون مردم همه آن چشم سیه ریخت ولی بوسه آن لب شیرین به غرامت می رفت یک فروغ از خم می تافت به طور سینا موسی آنجا ز پی کسب کرامت می رفت همه آفاق بود پر ز نشان لیلی از چه مجنون پی آثار و علامت می رفت اختر سعد می و بیت و شرف جام بلور زاهد از دیدنش از بیم شیامت می رفت شکوه زلف وی و شام فراق آشفته صحبتی بود که تا روز قیامت می رفت هیچ مشکل نگشاید ز مسک تا به سماک این سخن ها به سرانگشت امامت می رفت