شمارهٔ ۳۲۹

با اینکه چشمانت به دل خنجر بسی بشکسته اند عقد خم زلفین تو دل ها به هم پیوسته اند گر نه گشاد ملک دل اندر نظر دارند باز خوبان به این تنگی چرا یارب کمر را بسته اند با آهوی چشمت بگو تعویذی از خط برنهند یک خیل ترک تیرزن پهلوی او بنشسته اند بسته به شیخ و برهمن زلفت همانا رشته ای کاین سبحه و زنار را از یکدیگر بگسسته اند با اینکه در لعل لبان داری دوای خستگان برگو چرا چشمان تو بیمار و زار و خسته اند این بت پرستان بعد از این سجده به تو آرند چون در هرکجا باشد بتی از شرم تو بشکسته اند آشفته جز لیلا دگر در خود نبیند جلوه گر آنان که از قید هوا مجنون صفت وارسته اند منت ز آب دیدگان دارم بسی اندر جهان کز دل به جز مهر علی هر نقش دیگر شسته اند