شمارهٔ ۳۵۰

این زنده رود دیده ز بس آب می دهد ناچار هرچه هست به سیلاب می دهد لنگر فکن به میکده این یک دو روز عمر دوران چو کشتی تو به غرقاب می دهد دل دردمند عشق و شفاخانه لبت ما را دوا به شکر و عناب می دهد خاریم ما به گلشن ایام و باغبان ما را طفیل سنبل و گل آب می دهد دریای حسن موج زد اندر کنار یار نافش عیان نشانه ز گرداب می دهد ترکی که گردم باده اغیار شد سرش کی گوش دل به صحبت احباب می دهد نازم به صیرفی خرابات کز کرم مس می ستاند از تو زر ناب می دهد باب الله است حیدر و شیخ از در غلط ما را عبث نشانه به هر باب می دهد