شمارهٔ ۳۵۳

عجب مکن گرت آن ترک سیم تن بکشد بلی نسیم سحر شمع انجمن بکشد چه باک دارد اگر صدهزار خون بخورد بر او چه جرم اگر صدهزار تن بکشد حذر ز مار دو گیسو و لعل ضحاکش که دل ز خنده شیرین آن دهن بکشد زهی حریف که ماتم به بازی عشقش که هم ببردنم او هم به باختن بکشد شکر ز بوسه شیرین به کام خسرو رفت به خنده ام لبت ای شوخ بی سخن بکشد به غیر زلف تو کآمد کمند گردن بت شنیده ای به چلیپا بتی وثن بکشد چه مذهبش بود آن ترک مست خون آشام که شیخ و برهمن از قهر مرد و زن بکشد به پاکدامنی او دو عالمند گواه اگر به هر نفسی او دوصد چو من بکشد به بزم شمع من آشفته گر برافروزد سزد ز غیرت اگر شمع خویشتن بکشد