شمارهٔ ۳۵۷
آ آشفتهٔ شیرازی
0
Altın Yaprak
هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشد
لاجرم خضر خط او دیبه خضرا بپوشد
گر بشیرت بوی پیراهن سوی یعقوب آرد
یوسف و مصر و رلیخا را بآن بو میفروشد
شمع گو چندان مپوشان چهره در فانوس از کین
تا بود پروانه را پر در وفا داری بکوشد
برنشین ای آه در دل برنشان این آب چشم
سوخته دودی ندارد پخته بر آتش نجوشد
من ز شوق مرتضی آشفته نالم تا بگویند
زآتش سودای گل بلبل به گلشن می خروشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş