شمارهٔ ۳۷۰

عاشقی را کز لب لعلی شرابش می دهند از دل بریان خود لابد کبابش می دهند هر دلی کاو چنگ زد در تار زلف مهوشان گوشمال از دست ها همچون ربابش می دهند هرکه گستاخانه ارنی گوی شد در طور عشق لن ترانی چون کلیم آخر جوابش می دهد حبذا نقشی که بندد خامه بیرنگ عشق همچو چشم من ثباتی اندر آبش می دهند عاشقان تا باز نشناسند خون خود به حشر در سرانگشت بتان رنگ خضابش می دهند ذره ای کاندر هوای مهر رویت رقص کرد حکم بر تسخیر ماه و آفتابش می دهند هر کرا در کف بود خاک در پیر مغان می ستانند و به منت زر نابش می دهند هرکه باشد حب حیدر در دل او بی حساب ایمنی از پرسش روز حسابش می دهند جا کند آشفته وش هرکس به کوی مرتضی کسی ستاند گر بهشت هشت بابش می دهند