شمارهٔ ۳۷

که بر زلف سنبل زد این تاب ها که داد به گلبرگ این آب ها که افکند پرتو به آتشکده که ابرو نموده به محراب ها که سودا به زلف نکویان نهاد که از لعلشان ساخت عناب ها به طاووس ها چتر الوان که داد به کبکان که پوشید سنجاب ها که پرورد الحان به مزمار و نای که در پرده ره داد مضراب ها که از نیش زنبور آورد نوش که داد از صدف در خوشاب ها کرامت نگر ساقی می کشان ز یک خم دهد دردها تاب ها ز حسن ازل عشق آمد پدید فراهم شد از عشق اسباب ها زهر ذره نورش هویدا بود چو از پنجره نور مهتاب ها منجم بگیرد ز ذرات او چو از پرتو خور صطرلاب ها ز یک بحر این موج ها خواسته است همه موج ها نقش بر آب ها ز دریا نیند آگه این ماهیان فتاده ز حیرت به گرد آب ها بود شهر علم الهی علی گشوده ز دست علی باب ها تو آشفته سر را ازین در مپیچ دهد فیض باران نه میزاب ها