شمارهٔ ۳۹۳

چو یاد زلف توام در ضمیر می آید ز گفته ام همه بوی عبیر می آید تو آهوی ختنی یارب این چه افسونست که شیر بیشه به دامت اسیر می آید به سنگ خاره کند رخنه ناوک مژه ات چو سوزنی که برون از حریر می آید میان خیل بتان شهسوار کج کلهم چو در میانه لشکر امیر می آید ز خون حلق من ای ترک شخ کمان بگذر که صیدهای چنین کم به تیر می آید به غیر آینه کآن هم رخ تو عاریه کرد کجا تو را بدو عالم نظیر می آید اگر به کوی تو آشفته شکسته پرم ولی ز گلشن خلدم صفیر می آید دوباره مانی اگر نقش صد نگار کند کجا چو نقش رخت دل پذیر می آید سواره تیغ به کف می رسد پی قتلم چو آن بلا که ز بالا به زیر می آید