شمارهٔ ۳۹۹

تا رود جان از تن ما می رود داند این معنی به عمدا می رود دل نگیرد بعد از این اینجا قرار دلبرش هرجا هست آنجا می رود خار دیبا ترسمش بر پا رود گر که خود بر فرش دیبا می رود فوج غمزه جابه جا داده قرار ترک یغمایی به یغما می رود تا که گیرد فیضی از لعلش مسیح مرده سان سویش مسیحا می رود اشک من هرشب به پروین عقد بست تیر آهم بر ثریا می رود آن پسر را بر پدر بس فخرهاست فخر مردم گر به آبا می رود دل ز کویش می کند عزم سفر بلبل از گلشن به غوغا می رود بر سر زلف بتان دل بسته ای عمرت آشفته به سودا می رود سر بنه بر درگه شاه نجف کار درویشانا به مولا می رود لعل دارد از لب تو آب و رنگ در ز چشم ما به دریا می رود