شمارهٔ ۴۰

مطرب به رقص آورده ای آن لعبت طناز را گو زهره بشکن در فلک از رشک امشب ساز را در بزم اگر تو شاهدی زاهد گذارد زاهدی آری برقص از بی خودی صوفی شاهدباز را بینند گر آهو بچین از تیر صیدش می کنند در چین و موی او ببین آهوی تیرانداز را من عاشق آن مهوشم مفتون موی دلکشم عاشق که رسوا می شود پنهان ندارد راز را آمد به باغ آن گل بدن با نغمه صوت حسن ای گل تو بگریز از چمن بلبل مکش آواز را بر تربتم روزی بیا از عشق برگو ماجرا بشنو زهر بندم جدا چون نی همین آواز را چون شهد ریزد در آن دو لب آشفته نبود بس عجب خواند اگر کان شکر کس بعد از این شیراز را دارد عجایب ها بسی این عشق سحانگیز ما صعوه به جنگل می درد در دشت او شهباز را من صید پر بشکسته ام در دام عشقت خسته ام چون بند بر پا بسته ام امکان کجا پرواز را در عشقت ای پیمان گسل از گریه کی گردم کسل شب تا سحر با خون دل بیرون کنم غماز را ای شهسوار لافتی در دام نفسم مبتلا بر دفع سحر مفتری بگشا کف اعجاز را