شمارهٔ ۴۱۷

جهد کن جهد که تیرش ز کمان می گذرد هرکه آن تیر و کمان دید ز جان می گذرد عمرسان می گذرد جان جهانش به رکیب جهدی ای جان که زره جان جهان می گذرد یک جهان فتنه بیاورد چو آمد در شهر تا چه از رفتن آن مه به جهان می گذرد گفته بودی که زمانی به لبت لب بنهم هان دم بازپسین است و زمان می گذرد یک فلک اخترش افتند به لرزه چو سهیل به یمن گر شبی آن برق یمان می گذرد پیش رخسار بدیع تو بسی مختصر است وصف عشاق که از شرح و بیان می گذرد افتدش آتش غیرت به دهان آشفته شمع سان نام تواش چون به زبان می گذرد من و سودای تو از سود و زیانم چه غمست عاشق روی تو از سود و زیان می گذرد هر کرا داغ غلامی علی بر جبهه است از سر سلطنت کون و مکان می گذرد