شمارهٔ ۴۱۶

سودای زلف آن پری ما را به صحرا می کشد ناچار درد عاشقی آخر به سودا می کشد شد مردم چشمم به خون از شوق رویت غوطه ور غواص از شوق گهر خود را به دریا می کشد کی باشد از صوفی عجب در حالت و جد و طرب گر پا به عقبی می زند دامن ز دنیا می کشد هرکس به نیل عاشقی زد جامه پرهیز را تسبیح مسلم می برد زنار ترسا می کشد در کعبه کوی تو من هرروزه قربان می شوم حاجی اگر قربان به حج در روز اضحی می کشد مانی اگر بار دگر صورتگری عنوان کند چون نقش روی دلکشت کی نقش زیبا می کشد چشمش چو ناوک می زند آن لعل مرهم می نهد زلفش ز عاشق پروری بار دل ما می کشد آن چشم مست راهزن ترک دل عاشق کند کی ترک یغما دست را از خون یغما می کشد سازد اگر با پاسبان یا حیله ورزد با سگان ناچار مجنون خویش را در کوی لیلا می کشد هر رهروی در میکده آشفته وار آموخت ره رخت از حرم بیرون برد پا از کلیسا می کشد میخانه شیر خدا خورشید اوج انما کآنجا به خاکش مهر و مه خود را چو حربا می کشد