شمارهٔ ۴۲۲

عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و درد عاقلان در طرف بستان درهوای باغ و ورد جنت فردوس را از آه دوزخ میکنم آتش دوزخ کنم چون زمهریر از اشک سرد از هوس بگذر هوا بگذار و عشق محض ورز در جهان نفس لازم هست آری جهد مرد خرقه عجب و تکبر را بآب می بشوی دفتر و طومار هستی را بمستی در نورد چون زنان تا چند در خانه پی آرایشی مردوش در رزم نفس آی و زمیدان برمگرد دل نیامد در فغان تا زان مژه زخمی نخورد چنگ تا زخمی نخورد از ناخنی آهی نکرد میتوانی سوخت چون شمعم که در شام فراق سینه سوزانست و اشکم گرم و رنگ چهره زرد گر خلیل آسا در آیی مطمین در نار عشق انبت الخضراء من نار و عندالحربرد هر که را آشفته وش داغیست از عشق علی گو بود داغت چو باغ ورد و درمانست درد