شمارهٔ ۴۳

چند غواص بری گوهر عمانی را طلب از شط قدح جوهر رمانی را نقش روی تو به چین برده مبرهن کردم تا که بر صفحه شکستم قلم مانی را به نگه راز درون مردم چشمت دانست این سیه از که بیاموخت زبان دانی را زاهد شهر از آن مجتنب آمد ز شراب که محک آمد می جوهر انسانی را عندلیبی که به گلزار و به گل نغمه سراست از گل روی تو آموخت نواخوانی را موج دریا ببرد طالب گوهر به شعف بخرد طالب جانان خطر جانی را قرص خور را برباید ز سر خوان فلک چند درویش خورد انده بی نانی را عندلیبا تو چو آشفته گل باقی جوی بیهده یار چه خوانی تو گل فانی را علم نصر من الله بکش از نام علی تا بسوزی ز شرر رایت عثمانی را