شمارهٔ ۴۲۹

ساقیا باده که ایام طرب می آید شوق در دل ز پی لهو و لعب می آید زاده زهد و ریا نیست به جز ماتم غم نازم آن آب کزو بوی طرب می آید نوجوانان به کرشمه دل پیران ببرند عشق و پیری ز منت از چه عجب می آید سبب مستی ما پرتو ساقیست به جام تا نگویی اثر از آب عنب می آید دختر رز ادب آموخت ز چوب اندر خم زآن پی تربیت اهل ادب می آید پرده بگرفت که تا پرده صوفی بدرد سالک از رایحه او به طلب می آید تا بتابد به شبستان حریفان چون خور لاجرم در بر رندان همه شب می آید دوره عمر کند تازه به مستان ارچه جام را جان به همه دور به لب می آید هرچه راهست به عالم نسب و نام ولیک به جز از عشق که بی نام و نسب می آید گر مسبب به جهانست خداوند حکیم عشق در عالم اسباب سبب می آید عشق سرمد چه بود مطلع انوار ازل که گهی مظهر اسما و لقب می آید گاه سیف الله مسلول و گهی باب الله گاه آشفته علی میر عرب می آید