شمارهٔ ۴۳۳

عشق تا حلقه سحر بر در دل ها می زد عقل از کشور دل خیمه به صحرا می زد خرمن دین و دل از برق تجلی می سوخت طعن ها بر شرر سینه سینا می زد بود ترسابچه ای همره او کز نیرنگ راه مردم به خم زلف چلیپا می زد کافری عشوه گری کز نگه چشم سیاه راه مجنون به در خیمه لیلا می زد عذر عذرا همه شب در بر وامق می خواست گاه در ربع و دمن طعنه به سلما می زد مار گیسو به بناگوش فکنده به فسون طعنه بر معجزه اژدر موسی می زد چهره افروخته می سوخت بر او عود ز زلف بر دل مجلسیان آتش سودا می زد زآتش لعل لبش سوخته یاقوت به کان نیش دندان به دل لؤلؤ لالا می زد زد خط باطله بر آب بقا خضر خطش روح وش دم دهنش بر دم عیسی می زد کرده از نغمه خوش نسخ نوای داود شرر اندر جگر بلبل شیدا می زد هر زمان خواست که تا تیره کند روز جهان دست در حلقه آن زلف شب آسا می زد گاه آشفته صفت مست شده در مستی پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا می زد گاه می شد زلب لعل چو من شکر ریز دم ز مدح علی عالی اعلا می زد نام نامی تو آموخت به او ایزد پاک آدم آنجا که دم از علم الاسما می زد