شمارهٔ ۴۴۶

چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می افتد که در مهتاب وقتی کرمکی شب تاب می افتد رگم ببریدی و پیوند جان شد با تو محکم تر که گفت این رشته مهر و وفا از تاب می افتد بود این بحر عشق ای نوح زین ورطه کناری کن که آخر کشتیت از لطمه در گرداب می افتد چرا آتش به جان دارد دلم از لعل پرتابت علاج خسته سوا اگر عناب می افتد طبیبا نوشدارویی بیاور زآن لب نوشین شبی کز تاب تب بیمار دل بی تاب می افتد مپرس از مردم چشمم که چون شد در شب هجران چه باشد حالت آن کاو که در غرقاب می افتد زدی بر تار دل زخمه بتا از ناخن مژگان حذر کن کاتش از این پرده در مضراب می افتد در این سودا شکیبایی ز دل آشفته کمتر جو کجا ماند به جا آتش چو در سیماب می افتد علی باب الله واز وسوسه این نفس سرکش را به آیین گدایان کار در هر باب می افتد محب مرتضی هرگز نخواهد رفت در دوزخ که چون خالص بود زر از چه در تیزآب می افتد