شمارهٔ ۴۶۳

ز باغ وصل تو بوی فراق می آید ز نخل تو ثمر افتراق می آید مگر شرار فراق تو زد به باغ که باز دلم چو لاله ای در احتراق می آید به شام هجر اگر شهد ریزیم در کام چو صبر و حنظلم اندر مذاق می آید نفاق پیشه سپهرا تو سخت بی مهری ز دوستی تو بوی نفاق می آید کنند عرضه به تو برگ کاهی ار ز فراق اگر که کوه شوی طاقتت به طاق آید چو نی اگر ببری بندبند من در گوش نوای عاشقی و اشتیاق می آید گرفته حسن تو ای ماه چارده چو کمال عجب نباشد اگر در محاق می آید گرفتم ای گل رعنا هزار یارت هست ولیک همچو منت یار اتفاق می آید چو روز عید شمارم به خود همایونش شبی که ماه من اندر وثاق می آید صبوری از غم هجران یار آشفته مرا به جان همه تکلیف شاق می آید به وصل خود به نوازش وگرنه آشفته ز پارس شکوه کنان در عراق می آید به آستان شه لافتی ولی خدا که روز حشر به صد طمطراق می آید