شمارهٔ ۴۷۱

تا مهم از خانه سر بر می زند آفتابش بوسه بر در می زند شکوه از صیادم این باشد که تیر تا چرا بر صید دیگر می زند از کمان ابروی او جستم چو تیر ترک چشم او به خنجر می زند من نشاندم نونهالی را به چشم باغبان گر دم ز عرعر می زند عاشق آن نخل رطب آور بود کاو نگارش سنگ بر سر می زند جان فزاید غمزه ات در هر نظر بر رگ جان گرچه نشتر می زند عشق چون مستور ماند کآفتاب هرچه پوشی پرده سر بر می زند شرح عشق آشفته با خامه مگو کاین نیم آتش به دفتر می زند شمع را چون آتش پنهان بود لاجرم وقتی به سر در می زند کیست آن شاعر که در اقلیم شعر همچو سعدی سکه بر زر می زند اوست حلوایی و هرکس چون مگس بر دکانش دست بر سر می زند بر جسارت های آشفته ببخش کاو رقم بر نام حیدر می زند